Zorunda mıyam?

Ben çok anlatırdım kendimi. 

En detayına kadar, şunu şöyle yaptım şunu böyle yaptım diye. 

Sanki kendimim ispat etme zorunluluğum varmış gibi. 

Belki de korktuğumu böyle kapattım yada güvensizlik hissini böyle yenebildim. Yada hayatım boyunca taktir edilmeyi beklediğim kişilerden taktir gelmemesiydi sebebi. Ailem, sevgililerim daha geç zamanlarda eski eşim. Hiç hatırlamıyorum kendi kendime sıfırdan başarıp bir noktaya geldiğimde taktir edildiğimi. 

Fark ettim ki ben buradayım diye kendini parçalaman senin burada olduğunu başkasına göstermiyor. Sana saygı duyulmasını sağlamıyor. Kendini parçalasan, parça parça olsan, kan kussan da duyulmuyorsun.

Sen - Ben buradayım diye bağırdıkça aslında boşlukta daha fazla kayboluyorsun.

Peki  var mı gerçekten taktir edilmeye ihtiyacın? Fark edilmediğin hatta hapsolduğun dünyanda kendini anlatmak yerine neden yeni bir dünya kurmuyorsun kendine? Ben tam olarak bunu yaptım işte.

Önce iş yerimden başladım. Görünmez olduğum ofiste yeni bir dünya kurdum. Bıraktım kendimi anlatmayı görmek isteyen zaten görür sen kendini anlatmaya çalışmasan da. O duyar seni sen seslenmesen de. Kendime görünmez bir imparatorluk kurdum, sonra baktım ki ben çoğundan daha üstünüm birçok konuda, saygı duymayı bıraktım. 

Artık benim oyunumun içindelerdi ve ben ne istersen onu oynayacaklardı, Kendimi anlatmak? Hiç gerek yok. Saygı duymak? O ne ki? İnsanlara kendi silahları ile saldırmak daha da keyifli. Seçim yapmaya başladım sonra. Herkesle dışarı çıkmıyor herkesle oturup kalkmıyor herkese selam vermiyorum. 

Çünkü artık her şey tam tersi işliyor, başkaları yanıma geliyor dışarı çağırıyor vs. Ve gitmiyorum, seçiyorum artık. Tam bir deve diken hikayesi yani. 

Yada bitirdiğim evliliğim. 11 yıl boyunca bana defalarca yaptığım işleri gösterdiğim tutumları rutin görüp sanki onun için yapıyormuşum gibi davranması? Peki anlaması için verdiğim ama gidip dönmeyen zaman?  Bunun telafisi peki?

Kızımın bana - Baba sen Doktor, Aşçı, Tamirci, Tostçu demesi iltifat mı yoksa benim kendime yüklediğim yükün ispatı mı? 

Bırak seslenmeyi, sen zaten değerlisin. Kimseden taktir bekleme kimseyi memnun etmeye çalışma. Kendin ol sen kendini sevemezsen başkasını sevip mutlu edemiyorsun. Zaman kısıtlı ne yapıyorsan kendine. Kaybettiğin bir şey yok henüz, çok geç olmadan. 

Yarın yok, şimdi...